تو را دوست نمي‌دارم

گرچه گلي در نظر آيي

يا ياقوت زردي

يا ميخكي

كه آتش، آن‌ها را به كشتن خواهد داد

تو را دوست مي‌دارم

چونان حقايق تاريك

كه دوست‌داشتني هستند

من حقيقت تو را دوست مي‌دارم

اگر گياهي باشي كه هيچ‌گاه شكوفه نداده است

باز دوستت مي‌دارم

حقيقت مطلق تورا

و عشقي كه از تو

در بدنم زندگي مي‌كند

دوستت مي‌دارم، بي‌آنكه بدانم چرا؟

يا چه زماني؟ در كجا؟

تو را آشكارا دوست مي‌دارم

ما به هم نزديكيم

به قدري نزديك كه دستان تو بر سينه‌ام

همان دستان من است

به قدري كه بستن چشمان تو

همان به خواب رفتن من است

پابلو نرودا

این نوشته خطی است که با دلتنگی بر دیوار سیاه زندگی ام می نویسم . شاید خسته ای بر این دیوار سری بزند و این یادگاری کمرنگ را زمزمه کند .

اما زندگی هر کس برای خویش یک حقیقت و برای دیگران یک قصه است .

              گناه چشمان توست که

                          نگاهم را به اسارت گرفته اند

تعجبم این است

                   که تو زندانبانی و این چنین مهربانی ؟

محبوب من

              آن هنگام که بودنت را لمس کردم

                                    خطوط درهم ذهنم از وجودت

                تصویر محبت ساختند

از سیاهی ها نمیترسم

              تو هم هرگز مبادت ترس

                           نشکن

از تیر نیزه هستی

            من از ثقل بودن هم نشکسته ام

                                                        با تو

            اما

     آن هنگام که صدایم برای شنیدن سنگین گشت

                                       با تمام لحظه های روزگار

                       مرا بشکن

                                                مرا.

به كسی دل نبند چون به تو دل نمی بندد ، خودت را به كسی نباز چون به زندگی در دنیا می بازی ، با خودت بازی نكن كه در این بازی بازنده می شوی . برایش نامه ننویس چون نه برایت می نویسد نه به تو فكر می كند ، به یادش نباش كه به یادت نیست و با او نمان كه با تو نمی ماند . بی او نمیر كه تو را میمیراند و خود نمیمیرد ، برایش دادوفغان راه نینداز كه آن سر دنیا برای خود عروسی به پا می كند . خانه دلت را برایش باز نكن كه مهمان دو روزه ات می شود و می رود . نگذار زیر سایه وجودت ، زیر سایه نگاهت مامن گزیند كه زیركانه با تبر از ریشه تو را قطع می كند . جام وجودت را در دستانش قرار نده كه چند پیاله شراب مستانه از وجودت می خورد و جام را می شكند !!! به او بها نده كه برای وجودت بهائی قائل نمی شود ، به او رو نده كه از سر و كولت بالا می رود و با وجودت بازی می كند . اصلاً با او نباش ، بهترین راه ممكن همین است كه بی او باشی ، بی او سپری كن ، بی او نفس بكش ، بی او بمان ، بی او بی وجود آزار دهنده او آزاد باش

چه کودکانه پشت کردیم به تو وندانستیم تو همیشه پشت ما بودی ما هنوز

بنده بودن نیاموختیم و تو عمریست که خدای مایی!

یاد سال های ناسروده که می افتم
هم بازی کودکی هایم تیله هایش را
 کنار آواز پروانه ها می آ یند
 و با کشتی هایش
 ایوان شمعدانی ها را فرش می کند
 حالا فکر می کنم
چند سال از تیله ها بزرگتر شده ام ؟
 چند سال از کاشی ها ؟
سکوتی که از اردیبهشت کودکی ها
 تا امروز صبوری کرده می شکند
سکوتی سبز ، همرنگ تیله ها
 امروز دستم را گرفتی
 و تمام دنیای من کف دستهای تو جا ماند
این بار که دیدمت همراه دست هایت
 یک تیله ی کوچک سبز برایم بیاور
باور کن هنوز آن قدر کودکم
که تمام دنیایم در همان تیله ی سبز خلاصه می شود
آه ... ستاره ی سبز من
صدای ساز می اید
عنکبوتی دارم
 که گاهی تار می زند
 می خواهم او را نشانت دهم
هم اتاقی من عنکبوت سبزی است
 که آواز پروانه ها و لبخند سنجاقک ها را شکار می کند
نمی دانی چه لذتی دارد
گهواره و گریه و خواب
آخر این فصل دوباره زاده می شوم
 با یک ستاره ی سبز در قلبم
و تیله ای سبز در دستم

تو سبز را به من آموختی
 حالا از هردرختی سر بلند ترم
 دیروز رکعت آخر باران دستم را بوسیدی
 و من عجیب دلم می خواست عشقم را واژه واژه لمس کنی
 نمی دانی چه قدر دلواپس پنجره ام
 وقتی خورشید از پیله ی آسمان در می اید
پنجره ام باید یاد بگیرد
 با چه کسانی به لهجه ی دیوار حرف بزند
 و چه وقت خورشید عقیم را سرزنش کند
نمی دانم به کدام پرنده معتقدی
ولی تو را به جان هر چه چکاوک
پر آواز پروانه را نبند
 هیچ کس آواز سبز پروانه ها را نمی فهمد
تو دیگر چرا؟
تو که از سلاله ی تابستانی
و با تمام رنگین کمان ها نسبت داری
 آسمان بالغ می شود
 هیچ کس نمی پرسد باران اهل شمال است
یا سیگار و ستاره
 وقتی که قبل از آمدن اجازه می گیرد
سلام می کند
 وای ، باران ، دلم برای لکنتت می سوزد
 نگاهم می کند باران
 نگاهی تر ، عاشق و مبهوت
 خوابت نبرد ، صبر کن
 هنوز هم خیلی از مردم
 باران روی شانه ی چترشان جان می دهد
 تو را به جان سیب ، مخاطب
بیا برویم کمی از باران دلجویی کنیم
 بیا برویم از روی شانه ی یک شنبه چتر را برداریم
 سکوتی زلال زیر پیراهنم می وزد
 سکوتی از اردیبهشت کودکی ها
 که حوصله ی زمستان را سر برده
 خوابت برد ؟
 ببین دیوان پنجره را باز می کنم تا تفألی بر باد بزنم
 چرا نگرانی ؟
 نگران برهنگی پنجره ای یا آواز پروانه ها ؟
 شاید هم دل واپس عبور زمانی ؟
نه ، ستاره ی سبز من آسوده باش
 این دختر ساده تمام سال هایی را که گذشت
 به حساب همان سیب کال می نویسد
 وقتی که دیدمت کمی از بوی سازت را برایم کنار بگذار
 یک شنبه ما را گم نمی کند
شاید ما او را...ـ
خوابیدی عشقم ؟
شب به خیر

(مریم اسدی)

من تنها نيستم, اشکهايم را دارم, اشکهايي که از غم تو بر گونه

 هايم جاري است. من تنها نيستم, لحظه ها را دارم, لحظه

 هايي که يکي پس از ديگري عاشقانه مي ميرند تا حجم فاصله

 را کمرنگ تر کنند. من تنها نيستم چرا که خيالت حتي يک نفس

 از من غافل نمي شود. چقدر دوست دارم لحظه هايي را که

 دلتنگ چشمانت مي شوم. هر لحظه دوريت برايم يک دنيا

 دلتنگي است و چقدر صبور است دل من, چرا که به اندازه تمام

 لحظه هاي عاشق بودنم از تو دور هستم . ولي من باز چشم

 براهم...

اینجا من هستم؛ سکوتی محض سکوتی شکسته و

 درهم بخاطر هر روز ندیدن تو اینجا من هستم ؛ تهی از

 زندگی و روزمره‌گی خالی‌تر از همیشه؛ با کلافی درهم

و پیچ در پیچ معنی سکوتم را با چشمانم برایت بارها

 فرستاده‌ام اینجا من هستم با آوازی که هرگز نشنیدی

من هستم و سازی مبهم اینجا من مانده ام تنها در پس

 اندوه صدا!